Vajarstvo

Latinica
Naziv: 
Moja žena
Opis: 
Autor:Sreten Stojanović Kamen (karara)
Fizički opis: 
37,5х260х18,5 cm. Potpisano dole desno,Sreten.
Napomena: 
Umetnički eksponati Đuro Popovića,kolekcionara
Autor: 
Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Novovg Sada.
Materijal: 
Fotografije: 
Godina nastanka kulurnog dobra: 
1940
Institucija: 
Oblast: 
Latinica
Naziv: 
Car Dušan Silni
Opis: 
Autor: Dragomir Arambašić 1937. Bronza
Fizički opis: 
75 х 30,5 х 30,5 cm. Potpisano dole desno sa bočne strane; D - Arambašić
Napomena: 
Umetnički eksponati likovne umetnosti Đuro Popovića, kolekcionara.
Autor: 
Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Novog Sada
Materijal: 
Format (i) digitalnog dokumenta: 
Fotografije: 
Godina nastanka kulurnog dobra: 
1937
Institucija: 
Oblast: 
Latinica
Naziv: 
Svetozar Miletić
Opis: 
Autor: Đorđe - Đoka Jovanović 1935. Bronza
Fizički opis: 
60,5 x 25 x 16,5 cm. Signirano i datirano dole bočno sa desne strane; Đ.J. 1935.
Napomena: 
Umetnički eksponati likovne umetnosti Đuro Popovića, kolekcionara.
Autor: 
Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Novog Sada.
Materijal: 
Format (i) digitalnog dokumenta: 
Fotografije: 
Godina nastanka kulurnog dobra: 
1935
Institucija: 
Oblast: 
Latinica
Naziv: 
Tuga
Opis: 
Autor: Đorđe - Đoka Jovanović 1907. Bronza
Fizički opis: 
25,8 x 18 x 15 cm. Signirano i datirano dole bočno sa desne strane; Đ.J.1907
Napomena: 
Umetnički eksponati likovne umetnosti Đuro Popovića, kolekcionara.
Autor: 
Zavod za zaštitu spomenika kulture Grada Novog Sada.
Materijal: 
Format (i) digitalnog dokumenta: 
Fotografije: 
Godina nastanka kulurnog dobra: 
1907
Institucija: 
Oblast: 
Latinica
Naziv: 
Reljef Filip Višnjić i narod
Opis: 
Poklon Mihajla Pupina (1934) Bijeljini. Nalazi se u gimnaziji ''Filip Višnjić'' u Bijeljini. Rad Rudolfa Valdeca 1913. godine. Stihovi na reljefu: "Braćo moja malo umuknite! Gusle moje malo zagudite! Da ispjevam jednu pesmu malu, razonodim družinu ostalu." ,,Željno je očekivao porudžbine za njegove vajarske radove, ali one ne dođoše. Rešim se da mu ponudim bar jednu porudžbinu. Pošto sam mu ispričao moje doživljaje sa Batom Batikinim i sa Ljubom Stanojevićem zapitam ga da li bi bio voljan da mi u bronzi izradi starog Filipa Višnjića kako uz pratnju gusala kazuje narodne pesme a buduća pokolenja ga slušaju; žena sa detetom i mladoženja sa devojkom da predstavljaju buduća pokolenja. 'Ne samo buduća pokolenja kao što ih Vi predstavljate', doda Valdec, 'nego i gorske vile koje stoje pokraj gore i slušaju zlatoustog Filipa Višnjića.' Valdec me je zadivio njegovim poznavanjem srpskih narodnih pesama: nisam se nadao da ću to znanje naći u glavi jednog Slovenca, ili Hrvata.'Malo je glava u celoj Sloveniji i Hrvatskoj', reče mi Valdec, 'koje nisu pune srpskih narodnih pesama''. - Mihajlo Pupin (Hadži Zoran Lazin: KNEZ OD SEMBERIJE IVAN KNEŽEVIĆ (1760-1840) - Bijeljina, 2006)
Datum kreiranja zapisa: 
Thursday, November 19, 2015
Materijal: 
Tip originalnog kulturnog dobra: 
Format (i) digitalnog dokumenta: 
Fotografije: 
Godina nastanka kulurnog dobra: 
1913
Naziv originalni: 
Reljef Filip Višnjić i narod
Mesto lokaliteta: 
Бијељина
Bosnia and Herzegovina
44° 46' 11.8056" N, 19° 13' 35.2308" E
Oblast: 
Latinica
Fotografije: 
AddThis: 
Kategorija: 
Nadimak: 
Rudolf Valdec
Lične informacije: 
Rudolf Valdec (Krapina, 8. marta 1872. - Zagreb, 1. februara 1929.), slovenački vajar.
Datum rođenja: 
Friday, March 8, 1872
Mesto rođenja i lokacija: 
Krapina
Croatia
46° 9' 39.3804" N, 15° 52' 21.0432" E
Mesto smrti i lokacija: 
Zagreb
Croatia
45° 48' 30.5748" N, 15° 57' 24.2136" E
Pol: 
Мушки
Godina rođenja: 
1872
Država rođenja: 
Hrvatska
Naziv: 
Rudolf Valdec
Naziv: 
Crkvene skulpture
Latinica
Opis: 
U skladu s tradicijom opremanja katoličkih hramova, u Jermenskoj crkvi su se nalazile i gipsane skulpture značajnih svetitelja. One su činile sastavne delove crkvenih oltara i izdvojenih prostora u naosu hrama. Kao i u slučaju drugih delova crkvenog mobilijara, podaci o radionicama u kojima su izrađene figure nisu ostali sačuvani u novosadskim arhivima i preostalim crkvenim dokumentima. Eksponati su deo izložbe "Jermenska crkva u Novom Sadu - izbrisana baština", autorke Ljiljane Lazić, istoričarke umetnosti i muzejske savetnice.
Država nastanka kulturnog dobra: 
Austrija
Istorijat: 
U oktobru 1963. godine u Novom Sadu je srušena Crkva Sv. Grgura Prosvetitelja, popularno zvana Jermenska crkva. Tokom više od dva veka postojanja, ovaj hram je bio svedok napora njegovih vernika i sveštenika da ga sagrade, održe, obnove i sačuvaju. Nažalost, u decenijama nakon Drugog svetskog rata je podelio sudbinu iščezlih novosadskih Jermena. Rušenje Jermenske crkve predstavlja neizbrisivu grešku u posleratnom urbanističkom planiranju Novog Sada. Deo starog jezgra grada, čija je urbana matrica uspostavljena početkom 18. veka, žrtvovan je savremenoj arhitekturi i novoj saobraćajnici. U sukobu novog i starog, crkva je okarakterisana kao „bezvredno arhitektonsko delo“, čiji opstanak nije neophodan. Generacije Novosađana su tako ostale uskraćene za deo baštine, jedinstvene po svom kulturnom, verskom i arhitektonskom značaju. O životu i poslednjim godinama postojanja Jermenske crkve i njene male zajednice ostala je sačuvana obimna arhivska, dokumentarna i foto-građa, koja otkriva sve okolnosti koje su dovele do tragičnog i nepotrebnog rušenja. Deo dragocene crkvene zaostavštine danas se čuva u Muzeju grada Novog Sada i, nakon pola veka, svedoči o nekadašnjem izgledu Crkve Sv. Grgura Prosvetitelja.
Autor: 
Muzej grada Novog Sada
Datum kreiranja zapisa: 
Friday, September 19, 2014
Kreator: 
Jovanka Lekic
Materijal: 
Tip originalnog kulturnog dobra: 
Format (i) digitalnog dokumenta: 
Fotografije: 
Godina nastanka kulurnog dobra: 
1890
Naziv originalni: 
Crkvene skulpture
Opština: 
Novi Sad
Region: 
Vojvodina
Država: 
Srbija
Oblast: 
Latinica
Fotografije: 
AddThis: 
Biografija: 

Rođen je 26. novembra 1920. godine u Čereviću. Diplomirao je na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu 1948. godine, a zatim je neko vreme bio saradnik Majstorske radionice Tome Rosandića. Prvi put je izlagao 1949. godine. Imao je više samostalnih izložbi u Beogradu i Novom Sadu. Učestvovao je na brojnim skupnim izložbama Udruženja likovnih umetnika Srbije, Udruženja likovnih umetnika Vojvodine, Mediteranskom bijenalu u Aleksandriji, Međunarodnom bijenalu skulpture na otvorenom u Antverpenu, Oktobarskom salonu u Beogradu, Salonu u Rijeci, Trijenalu u Beogradu, te na više reprezentativnih izložbi savremene jugoslovenske umetnosti u Briselu, Parizu i drugde. Bio je pripadnik likovne grupe „Prostor 8“. Bavio se pedagoškim radom i delovao kao profesor na slikarskom odseku Više pedagoške škole u Novom Sadu. Autor je brojnih skulptura i spomenika.

Neka od njegovih dela:

Spomenik „Streljanim rodoljubima“, Žabalj 1962.

Spomenik žrtvama racije „Porodica“, Novi Sad 1971.

Spomenik žrtvama racije, Čurug

Spomenik deci-žrtvama racije „Majka i dete“, Čurug

Spomen-park Sremski front

 

 

Izvor: 
Predmetna odrednica: 

Neka od njegovih dela:

Spomenik „Streljanim rodoljubima“, Žabalj 1962.

Spomenik žrtvama racije „Porodica“, Novi Sad 1971.

Spomenik žrtvama racije, Čurug

Spomenik deci-žrtvama racije „Majka i dete“, Čurug

Spomen-park Sremski front

 

Kategorija: 
Lične informacije: 
Bio je jugoslovenski i srpski vajar i skulptor. (Čerević, 26. novembar 1920 – Novi Sad, 7. oktobar 2005)
Datum rođenja: 
Friday, November 26, 1920
Mesto rođenja i lokacija: 
Čerević
Serbia
45° 13' 0.0012" N, 19° 40' 0.0012" E
Datum smrti: 
Friday, October 7, 2005
Mesto smrti i lokacija: 
Novi Sad
Serbia
45° 14' 58.866" N, 19° 50' 58.7076" E
Pol: 
Мушки
Godina rođenja: 
1920
Država rođenja: 
Srbija
Latinica
Fotografije: 
AddThis: 
Biografija: 

Profesor Umetničke škole u Beogradu, a kasnije je bio jedan od osnivača i prvi rektor Umetničke akademije. Njegov opus obuhvata portrete, biste, monumentalne skulpture, javne i nadgrobne spomenike, a jedno od njegovih najpoznatijih dela je skulptura „Igrali se konji vrani“ koja je izrađena od bronze i 1939. godine postavljena ispred tadašnje Skupštine (današnji Dom narodne Skupštine), u Beogradu.
Toma Rosandić sa rodio u Splitu, u porodici radnika kamenoresca i zidara. Posle završene osnovne škole, radi u radionici splitskog kamenoresca Bilinića, gde se upoznaje sa Ivanom Meštrovićem. Školovao se u Beču, u ateljeu Ivana Meštrovića. Pred Prvi svetski rat nastanio se u Beogradu. U toku rata povlačio se sa srpskom vojskom, te je ratne godine proveo u emigraciji . Nakon okončanja Prvog svetskog rata, Rosandić postaje profesor na Umetničkoj školi u Beogradu. On je 1929. godine, napravio kuću u ulici Ljube Jovanovića broj 3, u kojoj je tokom narednih decenija živeo i radio. Zaveštao ju je Beogradu, tako da se u njoj, od 1963. godine, nalazi muzejska postavka koja sadrži autentičan nameštaj, pribor i lična dokumenta Tome Rosandića, kao i deo njegovih radova.
Jedan je od osnivača Umetničke akademije u Beogradu 1937. godine i bio je njen prvi rektor. Član Srpske kraljevske Akademije je postao 2. marta 1946. godine, a redovni član Odeljenja likovnih i muzičkih umetnosti SANU je postao 22. marta 1948. godine.

 

Izvor: 
Kategorija: 
Lične informacije: 
Srpski vajar i akademik. (Split, 22. januar 1878 — Split, 1. mart 1958)
Datum rođenja: 
Tuesday, January 22, 1878
Mesto rođenja i lokacija: 
Split
Croatia
43° 30' 43.452" N, 16° 27' 22.1256" E
Datum smrti: 
Saturday, March 1, 1958
Mesto smrti i lokacija: 
Split
Croatia
43° 30' 38.358" N, 16° 27' 7.2936" E
Pol: 
Мушки
Institucija: 
Godina rođenja: 
1958
Država rođenja: 
Hrvatska
Latinica
Fotografije: 
AddThis: 
Biografija: 

Po završenoj Realci upisao je Veliku školu u Beogradu, gde na Tehničkoj školi, na odseku za arhitekturu, studira godinu dana. Studije prekida zbog odlaska u Beč gde je 1884. upisao Akademiju likovnih umetnosti. Već naredne godine prelazi u Minhen i nastavlja studije na Akademiji, u klasi prof. M. Vidmana (M. Widnmann). Iz Minhena je 1887. prešao u Pariz i tamo je na Ecole des Beaux Arts, u klasi profesora Šapija i Enžablera diplomirao vajarstvo 1890. Vraća se u Srbiju i tokom 1891. radi kao nastavnik crtanja u Prvoj beogradskoj gimnaziji. Već 1892. ponovo je otišao u Pariz, gde je ostao do 1903. Ponovo se vratio u Beograd gde je postao profesor, a potom i direktor Umetničko-zanatske škole, od 1905. do 1919, s tim što je ratne godine proveo u Francuskoj. Posle rata, do penzionisanja 1926, radio je kao profesor u Četvrtoj beogradskoj gimnaziji i kao inspektor Ministarstva građevina. On je jedan od osnivača slikarskog društva "Lada" i njen član do 1910. Bio je u član i umetničkog društva Medulić. Posle rata ponovo je bio član "Lade", sve do 1932. Jedan je od osnivača Udruženja likovnih umetnika Beograda. Prvi put je izlagao na Pariskom salonu i Svetskoj izložbi u Parizu 1889, tada je dobio bronzanu medalju. Dobio je zlatnu medalju na Svetskoj izložbi 1900. godine u Parizu. Samostalno je izlagao prvi put u Novom Sadu 1905, a potom često u Beogradu. Pripada prvoj generaciji srpskih vajara čije delovanje ima pionirski karakter. Uradio je veliki broj bista i skulptura, ali i medalja, plaketa.

 

Izvor: 
Predmetna odrednica: 

Od njegovih radova najpoznatiji su: spomenik Josifu Pančiću (1891) u Univerzitetskom parku u Beogradu; spomenik knezu Milošu (1898) u Požarevcu; spomenik Kosovskim junacima (1910) u Kruševcu; Crnogorac na straži (1903) u pariskoj opštini; spomenik Branku Radičeviću (1899) u Sremskim Karlovcima; spomenik vojvodi Mišiću (1921); spomenik Vuku Karadžiću (1929) u Beogradu; spomenik vojvodi Stepi Stepanoviću (1930) itd.

Kategorija: 
Lične informacije: 
Srpski vajar i akademik Srpske akademije nauka i umetnosti. (Novi Sad, 21.januar 1861 — Beograd, 23. mart 1953)
Datum rođenja: 
Monday, January 21, 1861
Mesto rođenja i lokacija: 
Novi Sad
Szerbia
45° 14' 54.8988" N, 19° 50' 57.7824" E
Datum smrti: 
Monday, March 23, 1953
Mesto smrti i lokacija: 
Beograd
Szerbia
44° 48' 44.7624" N, 20° 27' 14.49" E
Pol: 
Мушки
Institucija: 
Godina rođenja: 
1861
Država rođenja: 
Srbija
Subscribe to RSS - Vajarstvo